Maciej Malicki: 
   Gonitwa, narodziny, przyjaźń, miłość, praca, choroba, włóczęga, śmierć. Słowa. Kolejność dowolna. Bujda. Życie.

Janusz Toczek:
   „Bujda” – debiutancka powieść Lecha Chodackiego z pewnością zaskoczy czytelnika niejednym i niechybnie zdolna jest zaspokoić nawet bardzo wybredne gusty. Tajemnicza kaseta magnetofonowa, którą otrzymuje bohater od córki swego przyjaciela z czasów studenckich, staje się dla niego nie tylko biletem na podróż do świata bezpowrotnie minionej, bynajmniej nie bezgrzesznej młodości, przypadającej na trudne lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku, lecz i kluczem otwierającym bramy do zupełnie innego wymiaru. „Bujdolenie” – jak określa to sam Jacek – czyli „zmyślanie miłosnych historii z dreszczykiem”, jest nie tylko jego niewinną pasją. Na pozór banalna, jak z filmowego melodramatu wyjęta, jego opowieść o miłości dwojga ludzi zmierza do zaskakującego rozwiązania, przeistaczając się na oczach czytelnika w przejmujące studium komplikujących się z dnia na dzień coraz bardziej relacji między praktyczną i po kobiecemu broniącą swego małego szczęścia Magdą a pogrążającym się w swych mrocznych obsesjach Sevenem. Jackowa historia, owo „bujdolenie” rzeczywiście przypomina scenariusz filmowy (także pod względem literackim), ale, jak mówi jeden z jego bohaterów: „jeśli chętnie wierzymy w różne ćmoje – boje w kinie, to dlaczego nie mielibyśmy sobie odmówić tego w życiu?”. Istotnie, jeżeli nasze życie, zda się sugerować L. Chodacki, także wtłoczone jest w ramy rutynowego schematu, to pamiętać musimy, że za każdym razem ktoś inny i na sobie tylko właściwy sposób ów schemat wypełnia. A bywa i tak, jak w finale „Bujdy”, że i ten szablon zaczyna się chwiać w podstawach, a nawet wymykać spod kontroli: to, co wydawało się bezsprzecznie i aż do bólu realne, musi ustąpić pola temu, co nie miało prawa się w rzeczywistości w ogóle wydarzyć. W końcu nawet (a kto wie czy nie przede wszystkim) owa bujda - lub zmyślenie po prostu - także niesie w sobie jakąś głęboką prawdę o nas i naszym świecie.     Powieść mądra i głęboka, jedna z tych, które nie porzucają swego czytelnika tuż po zakończeniu jej lektury. 

Początek

  Niektórzy wierzą, że przez wypalenie skręta da się sprowokować cuda. Nie wystarcza im stwierdzenie, że trawka wyostrza dowcip. Taka teza brzmi ubogo, nie oddaje bogactwa doznań. Euforia zwana głupawą, której towarzyszy niezwykła kreatywność i która otwiera pokłady rozbuchanej wyobraźni, o jakie nigdy byśmy się nie posądzali, ma jedną istotną wadę. Jest równie ulotna, jak intensywna. Trawka nie jest kochanką pamięci. Pozostawia blade wspomnienie kilku oderwanych zdań. Co gorsza zazwyczaj nie wiadomo, co było w nich tak nieprawdopodobnie śmiesznego albo głębokiego. Wśród amatorów skręta znaleźli się niezadowoleni tym stanem rzeczy. Niezadowoleni nagrywali swoje imprezy na magnetofon, żeby ocalić od zapomnienia, co im trawka na język przynosiła.
   Wśród niezadowolonych był Jacek. W jego przypadku rejestrowanie upalonych rozmów i monologów było częścią ambitniejszych zamiarów. Jacek chciał roz- niecać emocje i wyobraźnie. Bohaterowie znanych historii mówią "zawsze chciałem być gangsterem" albo "zawsze o tym marzyłam", albo "kiedy miałem cztery lata, chciałem być śmieciarzem, bo śmieciara była taka piękna". Jacek, odkąd pamiętał, chciał snuć takie opowieści. Chciał tworzyć, żeby o sobie za- świadczyć. Przed laty realizował ten plan, pisząc dużo, przy byle okazji, i nie dbając o stan świadomości, w jakim akurat się znajdował. Utrwalał wszystko, co się dało, i stosował wszelkie dostępne środki z magnetofonem włącznie.
  Od dawna już tego nie robił. Nie nagrywał, bo nie było czego. Od lat nie przypalił ani pół lufy. Dokładnie od dziesięciu. Przeczucie nie podpowiedziało mu, co jest na kasecie, która wróciła do niego po dziesięciu latach. Był piątkowy wieczór, kończył kolację, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi.

Spoko

Wiersz