Ledwo żywe miasto

O ile do “Poziomki” chodziło się na lody, o tyle “Teatralna” była światem nudnych, dorosłych rozrywek. Wyobrażam sobie jak ten świat wyglądał. Szatnia, dalej zadymiona sala. Kawa z gruntem serwowana w szklankach przez bufetową, sorry - kelnerkę. Jesteśmy przecież w restauracji. Obraz jest statyczny i czarno-biały. Albo raczej szarobury. Nie weszliśmy do filmu Kondratiuka, tylko do “Teatralnej”. W sobotę wieczorem chyba dancing. Ale możliwe też, że dansing. Nie mam pojęcia, kto się tam bawił. Znam tylko zapracowanego muzyka, który prosto z dancingu/dancingu szedł na szóstą do kościoła, bo to wszechstronny organista. Jestem pełen podziwu, że mu się melodie nie myliły.
(more…)

Kiedy mówię: “pasaż przy Śniadeckiego”, myślę: garmażerka, cepelia, “Poziomka”, “Teatralna”. Wszystkie przechodzą do historii. Będzie remont, po którym, żadna nie wróci. Żadnej mi nie żal. Za żadną nie tęsknię. Cepelia zniknęła już jakiś czas temu. Garmażerki, zdaje się, też już nie ma. Ale “Poziomka” i “Teatralna”? Przynajmniej ładnie się nazywają.
(more…)

Od początku lat 70-tych, czyli dla mnie od zawsze, bez względu na pogodę, o każdej porze dnia i nocy na Rynku w Oświęcimiu jest tęcza. Właściwie: “Tęcza”. Kiedy z drzew opadną liście, jest gorzej - wydaje się większa, widać ją bardziej. W którymkolwiek miejscu nie stanąć, zasłania nie tylko płytę, ale i całą przeciwległą stronę Rynku, który piękny nie jest, ale dałby się lubić. Gdyby nie tęcza. Temu, który tego kloca nawalił, udała się trudna sztuka: nasrać i uciec.
(more…)

Mieszkam w Muzeum. Oświęcimskim zwyczajem mówi się “na Muzeum”. Nie wiem, skąd to zamiłowanie do zastępowania “w” przez “na”. Oświęcimianie nazywają tak osiedle na końcu miasta, które sąsiaduje z byłym obozem, z tym właściwym Muzeum, o którym wiedzą wszyscy.
(more…)