Ledwo żywe miasto

Parę dni temu na innym blogu, zupełnie bez związku z jego tematem, pojawiło się pytanie, dlaczego jestem Kazek. Odpowiedź na to pytanie nie ma znaczenia. Liczy się coś innego.
Im jesteśmy starsi, tym trudniej przyklejają się nam ksywy. Przezywamy się w podstawówce, w kolejnych szkołach już mniej. Chłopaki jeszcze z wojska wracali z nowymi ksywami. Jak się ktoś nie dorobi ksywy w kawalerii, to już mu tylko imię zostaje.
(more…)

W ZDK-u w najbliższy czwartek przedstawienie Teatru “Na Stronie”. Argument dla tych, którzy twierdzą, że w Oświęcimiu nic nowego się nie dzieje. Od lat ciągle to samo. Od ilu? Liczę. Co najmniej od dwudziestu sześciu - po raz pierwszy byłem na spektaklu “Na Stronie” jeszcze w podstawówce. Ponad ćwierć wieku temu! Czy ktoś celebrował jubileusz? Toczkowie pewnie dopieszczali scenariusz kolejnego przedstawienia. Przywykli, że uczniowie idą we świat i tyle ich widzieli. Ja też, wstyd napisać, przegapiłem dwudziestopięciolecie. Ale za trzy dni dopytam, kiedy stukną trzy dychy.
(more…)

Od czwartku Bartosze w domu. W komplecie. Berti pisze na blogu: “Igor permanentnie ogrywa mnie w przedpokojową piłkę nożną i nie wiedzieć czemu, jak strzelam mu gola, to albo jest spalony, albo sędzia nie uznał tej bramki. Co robić…” Spytałem, jakim cudem w grze jeden na jednego gracz może być na spalonym. Albert najspokojniej odparł, że kiedy Igor sędziuje, wszystko jest możliwe.
(more…)

Kolega z roboty wychował się na Łotwie w międzynarodowej rodzinie. Do Polski przyjechał na dłużej, dopiero gdy miał naście lat. Kiedyś czekał na autobus. Na przystanek przypałętał się zalany facet i puścił pawia. Jakaś kobieta, nie ruszając się z ławki, powiedziała: “Ale pojechał do Rygi”. Daniel na to: “Ja też jestem z Rygi!”. Zorientował się, że coś nie gra, ale nie wiedział co. Z czasem poznał lepiej polskie idiomy.
(more…)

Truman napisał w komentarzu: “dowiedziałem się dopiero dzisiaj że istnieje coś takiego jak >kompleks Oświęcimianina<". Dzięki! Kapitalne. Dwa słowa i wiadomo, o co chodzi. Wstyd mi, że sam na to nie wpadłem. Nie będę wnioskował o zatwierdzenie kompleksu Oświęcimianina jako jednostki chorobowej. Ktoś by jeszcze spróbował wyłudzić rentę z tego tytułu. Gdyby nawet - to bez szans, bo ta przypadłość ma w moim mieście charakter endemiczny.
(more…)

Miał imię z rodzaju tych, któreśmy trzydzieści lat temu uważali za wieśniackie. Kazek, Staszek, Franek to były imiona prześmiewane, przynajmniej tak długo, jak były bezosobowe. Jak się już trafił w szkole, albo na polu (czyt. na podwórku, a dokładniej - pod blokiem) jakiś Józek i okazywał się być normalnym gościem, grającym w piłkę i wsuwającym oranżadę w proszku bez popitki, nikomu nie przyszło na myśl nazwać go wieśniakiem. Bo to straszna obelga była. Może nie wszędzie, ale u nas w mieście, w Oświęcimiu na pewno.
(more…)

Książka, która działaby się w Oświęcimiu, której bohaterami byliby Oświęcimianie, obyczajowa, współczesna historia, byłaby w jakiś sposób niegodna. Tylko mieszkańcy mojego miasta czytaliby ją niewinnie i bez wartości dodanej. Oświęcimskie historie, nawet gdyby się działy wyłącznie w XXI wieku, byłyby zagłębione w poprzednim.
(more…)